Het Zonnelied is in onze West-Europese cultuur diepgeworteld. Franciscus van Assisi dicteerde het lied – hij was zwaar ziek dan – in 1225, precies 800 jaar geleden. Het is een van de oudste verzen in de Italiaanse volkstaal geschreven. Het is een prachtig en rijk lied dat we graag samen willen beluisteren. Maar ook in andere culturen zijn mooie en rijke teksten – of gebeden – geschreven die een loflied zijn op de natuur die onze woonplaats is en waarvoor we diep het hoofd buigen: dankbaar! In de plaats van de Eed van trouw die kinderen in Amerikaanse scholen opzeggen, hebben de Onondaga-indianen in de V.S. Een oud ritueel van Dankzegging. Hier begint en eindigt de schoolweek niet met de Eed van trouw, maar met de Dankzegging, een woordenstroom zo oud als het volk zelf die in de taal van de Onondaga preciezer wordt aangeduid als ‘woorden die voor al het andere komen. In hun traditie is dankbaarheid het allerbelangrijkste. Door middel van dit ritueel herinneren hun leraren hen eraan dat we elke dag, ‘door te beginnen met waar onze voeten het eerst de aarde raken”, een groet brengen en dankzeggen aan alle leden van de natuurlijke wereld’.